เวร!

ปรับปรุงโดย:  ศิตาลี วันอาทิตย์ที่  ๑๗  มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๓

พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๗ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๙
ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑

คนมีเวรกันอยู่ในที่ใด บัณฑิตไม่ควรอยู่ในที่นั้น เพราะเมื่ออยู่ในพวกคนมีเวรกันคืนเดียว หรือสองคืน ก็อยู่เป็นทุกข์

น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต
บุคคลผู้เป็นไพรีนั้นพำนัก คือ อาศัยอยู่ในที่ใด บัณฑิตคือท่านผู้ประกอบด้วยคุณเครื่องความเป็นบัณฑิต ไม่ควรอยู่ในที่นั้น

(อรรถกถา เวริชาดก ว่าด้วย การอยู่ร่วมกับมีเวรกัน)

 

ณ ที่ใดไพรีมีมากหมู่
ต่างพันตูต่อตีไล่ขี่ข่ม
ณ ที่นั้นอลหม่านพล่านอารมณ์
ย่อมขื่นขมบรมทุกข์รุกโรม

บัณฑิตพึงถอยห่างทางดังว่า
วันเวลาแห่งเวรเขาเข่นโหม
แม้นเพียงวันสองวันพลันทรุดโทรม
พาจิตโกรมต่ำใต้ภัยเวร

ศิตาลี




เข้าชม๑,๑๒๗ครั้ง